طمع در مال مردم دارد . حرص هر دو مذموم است امّا حالت دومى از اولى بدتر است . غنى و ثروتمند نيز دو حالت دارد : يكى بخل و امساك و ديگرى بذل و انفاق ، كه اوّلى به دو مذموم و دومى خوب و پسنديده است . بذل و انفاق هم دو گونه است : اسراف و ميانه روى ، كه اوّلى مذموم و دومى ممدوح است . و اينها امورى هستند متشابه ( مورد اشتباه ) كه فهميدن آنها دشوار است ، و ناگزير ابتدا بايد آنها را شناخت و هر يك را از ديگرى تميز داد ، سپس خوبها و پسنديده هاى آنها را گرفت و بدها و ناپسندهاى آنها را رها كرد ، تا از شرور و مفاسد و فتنه هاى مال نجات و رستگارى يافت . و از اينجاست كه يكى از بزرگان گفته است : مال و نقدينه مانند عقرب است ، كه اگر در بند كردنش را خوب ندانى آن را مگير ، زيرا اگر تورا بگزد زهرش كشنده است . پرسيدند در بند كردنش چيست ؟ گفت : از حلال به دست آوردن و در جاى سزاوار و حقّش به كار بردن .